Analoog Weekblad · Nummer 100
Een instapkaart naar de wereld
Lange tijd was film de enige manier om de werkelijkheid vast te leggen. Mensen projecteerden alles wat ze meemaakten op een klein vierkantje met een laagje zilverhalogenide, waar het stolde tot een moment, gewoon of groots.
Jaren later zijn beelden hun fysieke drager ontgroeid, en AI vervaagt steeds verder de grens tussen virtueel en echt. Toch blijven sommigen geobsedeerd door het belichten, ontwikkelen en fixeren van beelden op datzelfde kleine vierkantje, op zoek naar hun oorspronkelijke band met de wereld, met de meest primitieve middelen die nog over zijn.
Toen Analoog Weekblad begon, was het doel een open, gelijkwaardig platform te bouwen: een plek waar mensen die op film blijven fotograferen hun werk konden laten zien, erover konden praten en er erkenning voor konden krijgen.
Van iets houden vraagt geen technische verantwoording; goed zijn heeft niets te maken met roem of titels.
De wekelijkse oproep publiceren, stemlinks aanmaken, elk nummer samenstellen: het kostte allemaal tijd. Werk werd gecensureerd, er doken nep-inzendingen op, er werd met stemmen gerommeld. Maar het enthousiasme en de verwachting van iedereen droegen ons erdoorheen: twee jaar, honderd nummers, duizenden mooie analoge foto's, getoond samen met hun makers en de verhalen erachter. Onderweg hebben we zelf veel over film geleerd. We hebben aardig wat camera's begeerd, leerden het karakter van de ene filmsoort na de andere kennen en vulden onze bladwijzers met pagina's van labs…
Vandaag, nu Analoog Weekblad zijn honderdste nummer bereikt, kondigen we een samenwerking aan met Neo Analog Lab, waarmee dit kleine platform voor de hele wereld zichtbaar wordt. Filmliefhebbers van overal strijden voortaan op hetzelfde podium, delen hun kijk op het thema van de week, tonen hun werk en brengen hun stem uit. Belangrijker nog: we brengen uitzonderlijke analoge fotografen en hun werk naar de wereld — een groter podium, en aanmoediging uit alle windstreken.
De wereld mag dan grenzen hebben, de zoektocht naar schoonheid kent er geen. Misschien raakt een van je opnames ooit een vreemde aan de andere kant van de oceaan. Die gaat op zoek naar jouw camera, laadt dezelfde film en probeert er zelf een foto mee te maken. En zo is er in de wereld weer een goed zaadje geplant.
Niets zou Analoog Weekblad meer eer aandoen.